Graag deel ik mijn persoonlijk ervaring met de inbreng van Akira Ikemi in mijn Focusing proces en breng ik een filmpje onder de aandacht van hem.
In 2024 kwam Akira Ikemi naar Leuven, georganiseerd door Sofie Verdegem en Siebrecht Vanhooren.
De vierdaagse raakte me en droeg de integratie in mij tussen meditatie en Focusing op een vruchtbare manier verder.
Tijdens het Wholebody Focussen ervaar ik geregeld dat wanneer mijn Focusing proces zich ontvouwt ik niet terugval op wat ik zou noemen: “ik en iets in mij ontvouwt zich”. Zo voelde dat als twintiger wel voor mij en dat was waardevol. Nu ervaar ik het al een hele tijd anders. Vanuit een grote veiligheid van mijn en onze gegronde aanwezigheid (ik alleen of ik en de groep of ik en mijn maatje) ervaar ik het eerder als een geheel. Niet ik die observeer als container naar iets in mij. Wel een belichaamd zelf waar er ruimte voor ontvouwing is, in lijfelijk aanvoelen, beweging, beelden, woorden,… Ik geraakte er theoretisch en bij tijden ook in mijn ervaring wat van in de war. Zo kan er soms helemaal iets diep stils en helend zijn voor langere tijd, alsof al mijn cellen daar dan van kunnen opladen, zonder dat er een beeld is en op andere momenten is er weer wel een ontvouwing van beelden. Vaak is er een mengeling en telkens voelt het zo juist wat er ook is. Af en toe stak dan wel de twijfel op, ben ik wel aan het focussen? De ervaring is sterk genoeg om er niet in wezen aan te twijfelen en iets in mij zocht naar erkenning en gedeelde ervaringen. Die ik af en toe vond bij focus maatjes.
Anderzijds voelde ik ook steeds een nieuwsgierigheid naar woorden die aansluiten bij mijn ervaring.
Tijdens de workshop van Akira kregen we de oefening van ik zou het nu “de zelven” noemen. Je neemt pauze, kijkt wat er zich aandient en onderzoekt wie (welk zelf) er achter zou kunnen zitten, achter wat zich aandient. Wanneer je daar een beeld bij vormt bedank je dat “zelf” ook. Het eigene aan zijn manier van Focusing die hij “Asian way of Focusing noemt” is ook dat wanneer er niets komt dat heel welkom is. “Ofwel is het een goede meditatie ofwel is het een goede focusing sessie”. Waar hij bij het benoemen van deze paradox die scheiding net weghaalt voor mij. Het zet voor mij nog eens extra in de verf hoe schoon ons Focusing gedachtengoed, in mijn beleving, omgaat met “delen”. Niet als iets wat verwacht wordt in die vorm te blijven maar veranderlijk mag zijn. Dit sluit ook aan bij wat ik in meditatie vaak ervaar, diezelfde veranderlijkheid.
Tijdens deze oefening met de zelven verschoof er zoiets wezenlijks in mij. Alsof twee vaardigheden die ik al jaren beoefen helemaal konden integreren op een schone diepe laag. Ik herinner me de slappe lach met mijn focus maatje tijdens de workshop toen ik het zelf ontdekte dat toch net iets meer liefde voelde voor beweging dan voor stilte en rust en toen ik door Akira zijn woorden helemaal kon vertrouwen op die natuurlijke diepe stilte momenten die ik geregeld ervaar tijdens het mediteren en nu ook helemaal mijn Focusing proces konden binnenwandelen. Mijn beweeglijke deel kon ontspannen.
Sindsdien eer ik ook bij mijn cliënten als therapeut nog meer de momenten van diepe stilte en leg ik nog meer de touwtjes in de handen van de life living forward ook al had ik het gevoel dat ik dat voordien al heel erg deed 🙂
Ik bood de oefening van de zelven aan in een verdiepingsdag Wholebody Focussen. Een beetje aangepast met een gegrond aanwezig zijn als begin en verder onveranderd. De ervaringen waren heel schoon om horen. Tijdens een supervisie wat later met Akira verwees hij me naar volgende filmpje. Tijdens dit filmpje kadert hij nog wat meer van waaruit deze oefening is ontstaan en geeft hij nog meer woorden aan de plaats van “het zelf” binnen het Focusing gedachtengoed en ook onze mogelijkse valkuil van te veel “ik” gerichtheid.
Voor wie interesse heeft om eens te proeven:
Akira-ikemi.net/videos.html
Kanga
Hartelijke groet,
Saren Swinnen
Ruimte voor Bezieling